हतं कर्णस्तु त॑ दृष्टवा प्रियं पुत्रं दुरात्मवान् । स्मरतां द्रोणभीष्माभ्यां वच:ः क्षत्तुश्ष मानद
hataṁ karṇas tu taṁ dṛṣṭvā priyaṁ putraṁ durātmavān | smaratāṁ droṇabhīṣmābhyāṁ vacaḥ kṣattuś ca mānada ||
Sinabi ni Sañjaya: “Nang makita ni Karṇa na napatay ang minamahal niyang anak, siya—na tumigas ang loob sa sandaling iyon—ay naalaala ang mga salitang sinabi nina Droṇa at Bhīṣma, at gayundin ni Vidura, ang tagapagkaloob ng dangal.”
संजय उवाच
The verse highlights how suffering can trigger moral recollection: even a warrior consumed by pride and hostility is forced, through personal loss, to remember wise counsel. It suggests that ignored ethical guidance returns with force when consequences mature.
Sañjaya describes Karṇa seeing his beloved son Vṛṣasena killed in battle. Struck by grief, Karṇa remembers earlier words of Droṇa, Bhīṣma, and Vidura—implying prior warnings or counsel relevant to the unfolding catastrophe.