अजुन उवाच अद्य तं पापकर्माणं सानुबन्धं रणे शरै: । नयाम्यन्तं समासाद्य राधेयं बलगर्वितम्
arjuna uvāca adya taṃ pāpakarmāṇaṃ sānubandhaṃ raṇe śaraiḥ | nayāmy antaṃ samāsādya rādheyaṃ balagarvitam ||
Wika ni Arjuna: “Maharaja! Ngayon, kapag nasagupa ko sa larangan ng digmaan ang masamang si Rādheya (Karna), na palalo sa kanyang lakas, itutulak ko siya sa kanyang wakas sa pamamagitan ng aking mga palaso—kasama ang lahat ng nakikiugnay at kumakampi sa kanya.”
अजुन उवाच
The verse highlights the ethical tension of war: a kṣatriya’s resolve to end a dangerous adversary is framed as punishment for wrongdoing, while also warning against “bala-garva” (pride in power), which is portrayed as morally corrosive and self-destructive.
Arjuna declares a firm intention to confront Karna (called Rādheya) on the battlefield that very day and to bring about his death with arrows, extending the threat to those aligned with him—signaling an imminent decisive clash.