धनंजय महाबाहो मानितो<स्मि दृढं त्वया | माहात्म्यं विजयं चैव भूय: प्राप्तुहि शाश्वतम्,“महाबाहु धनंजय! तुमने मेरा बड़ा सम्मान किया है; अतः तुम्हारी महिमा बढ़े और तुम्हें पुन सनातन विजय प्राप्त हो”
dhanañjaya mahābāho mānito 'smi dṛḍhaṁ tvayā | māhātmyaṁ vijayaṁ caiva bhūyaḥ prāptu hi śāśvatam ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Dhanañjaya, makapangyarihang bisig! Lubha mo akong pinarangalan. Kaya nawa’y lalo pang lumaki ang iyong kadakilaan, at nawa’y muling makamtan mo ang walang hanggang tagumpay.”
संजय उवाच
The verse highlights the dharmic ethic of honoring worthy persons: sincere respect invites goodwill and blessings, and such mutual regard strengthens moral authority and auspicious outcomes—even amid war.
Sañjaya, the narrator, addresses Arjuna (Dhanañjaya), acknowledging that Arjuna has treated him with great respect and, in return, offers a benediction that Arjuna’s glory may grow and that he may attain enduring victory.