ततोअ<र्जुनो महाराज लज्जया वै समन्वित: । धर्मराजस्य चरणौ प्रपद्य शिरसा नतः
tato 'rjuno mahārāja lajjayā vai samanvitaḥ | dharmarājasya caraṇau prapadya śirasā nataḥ | “mahārāja! tadā arjunaḥ lajjitaḥ san dharmarājasya caraṇeṣu patitvā mastakaṃ natvā taṃ bharataśreṣṭhaṃ nṛpatiṃ punaḥ punaḥ abravīt— ‘rājan! prasanno bhava, prasanno bhava. dharmapālanecchayā bhayabhītaḥ san mayā yad anucitaṃ vacaḥ uktaṃ, tasya kṣamāṃ kuru’ ”
Wika ni Sanjaya: “Pagkaraan nito, O Hari, si Arjuna, nababalot ng matinding hiya, ay lumapit sa paanan ni Dharmarāja. Nakayuko ang ulo, paulit-ulit niyang sinabi sa pinakadakilang hari ng angkang Bharata: ‘O Hari, maawa ka—maawa ka. Patawarin mo ang mga salitang di nararapat na aking nasabi, nasambit sa takot habang nagsisikap akong panatilihin ang dharma.’”
संजय उवाच
Even in a righteous cause, harsh or improper speech is a moral fault; dharma includes restraint and accountability. Arjuna models ethical self-correction by admitting wrongdoing, seeking forgiveness, and restoring respect toward Dharmarāja.
After speaking inappropriately, Arjuna feels shame, goes to Yudhiṣṭhira (Dharmarāja), bows at his feet, and repeatedly asks him to be pleased and to forgive the improper words spoken out of fear while trying to uphold dharma.