“जो अर्जुनसे यह कह दे कि “तुम्हें अपना गाण्डीवधनुष दूसरेको दे देना चाहिये” वह मनुष्य इस जगतमें उनका वध्य है।” आपने आज अर्जुनसे ऐसी ही बात कह दी है ।।
tataḥ satyāṃ pratijñāṃ tāṃ pārthena pratirakṣatā | macchandād avamāno ’yaṃ kṛtas tava mahīpate ||
Sinabi ni Sañjaya: “Kaya, O Hari, habang pinangangalagaan ni Pārtha ang tunay na panatang iyon, ang paglapastangang ito’y nagawa mo—salungat sa aking nais.” Itinuturo ng pahayag ang isang paglabag sa asal: sinusubok ang taimtim na panata ni Arjuna tungkol sa Gāṇḍīva, at ang mga salita ng hari’y itinatanghal na insultong lumampas sa hanggahang itinakda ng panatang iyon.
संजय उवाच
A truthful vow (pratijñā) creates a binding ethical boundary; speech that provokes or violates that boundary becomes an act of dishonor (avamāna) with serious consequences, especially in a dharma-centered warrior context.
Sanjaya reports to the king that Arjuna is upholding a solemn pledge connected with his Gandiva, and he characterizes the king’s statement as an affront made contrary to Sanjaya’s counsel—escalating tension around the vow’s implications.