Shloka 273
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
प्रयच्छान्यस्मै गाण्डिवमेतदद्य त्वत्तो योअस्त्रैरभ्यधिको वा नरेन्द्र: । “यदि तुम आज रणभूमिमें विचरते हुए इस भयानक वीर राधापुत्र कर्णका सामना करनेकी शक्ति नहीं रखते तो अब यह गाण्डीव धनुष दूसरे किसी ऐसे राजाको दे दो जो अस्त्रबलमें तुमसे बढ़कर हो
prayacchānyasmai gāṇḍīvam etad adya tvatto yo 'strair abhyadhiko vā narendraḥ |
Wika ni Sañjaya: “Ibigay mo ngayon ang Gāṇḍīva sa iba—sa isang haring higit sa iyo sa kahusayan sa mga sandata. Kung wala kang lakas na maglibot sa larangan ng digmaan at harapin ang nakapanghihilakbot na bayani na si Karṇa, anak ni Rādhā, hayaang ang busog na ito’y dalhin ng mas may kakayahan.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a kṣatriya ethic of responsibility: if one cannot uphold the burden of a role (symbolized by the famed bow Gāṇḍīva), one should yield it to a more capable person rather than endanger the cause through inadequacy or hesitation.
In the war context, a sharp provocation is voiced: if Arjuna lacks the power to confront the fearsome Karṇa on the battlefield, he should give up his signature weapon to another king superior in arms—intensifying the pressure to meet Karṇa in combat.