अस्मात् परो नो भविता धनुर्धरो नैनं भूतं॑ किंचन जातु जेता । इच्छन्नयं सर्वभूतानि कुर्याद् वशे वशी सर्वसमाप्तविद्य:,“इससे बढ़कर दूसरा कोई धनुर्धर नहीं होगा। कोई भी प्राणी कभी भी इसे जीत नहीं सकेगा। यह अपने मन और इन्द्रियोंको वशमें रखता हुआ सम्पूर्ण विद्याओंको प्राप्त कर लेगा और इच्छा करते ही सभी प्राणियोंको अपने अधीन कर सकेगा
asmāt paro no bhavitā dhanurdharo nainaṁ bhūtaṁ kiṁcana jātu jetā | icchann ayaṁ sarvabhūtāni kuryād vaśe vaśī sarvasamāptavidyaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Wala nang hihigit pang mamamana kaysa sa kanya. Walang nilalang na kailanman makagagapi sa kanya. Bilang panginoon ng kanyang isip at mga pandama, matatamo niya ang kabuuan ng mga kaalaman; at kung nanaisin niya, magagawa niyang pasukuin ang lahat ng nilalang sa ilalim ng kanyang kapangyarihan.”
संजय उवाच
The verse links true supremacy with inner discipline: mastery over mind and senses (vaśitva) and completion of learning (sarvasamāptavidyā) are presented as the basis for unmatched prowess and influence. It implicitly warns that power becomes most formidable when joined to self-control and knowledge.
Sañjaya is describing a warrior in exalted terms, declaring him unsurpassed as an archer and unconquerable. He portrays this figure as capable—through self-mastery and perfected training—of subduing all beings if he chooses, heightening the sense of awe and impending danger within the war narrative.