Shloka 19
कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
समेत्याहं सपुत्रेण संख्ये वृत्रेण वज्रीव नरेन््द्रमुख्य । योत्स्याम्यहं भारत सूतपुत्र- मस्मिन् संग्रामे यदि वै दृश्यतेडद्य,महानुभाव! भरतवंशी नृपश्रेष्ठ! शत्रुसेनामें विद्यमान रथियोंमें प्रमुख वीर दुर्जय सूतपुत्र कर्णके साथ, यदि इस संग्राममें आज वह मुझे दीख जाय तो युद्धस्थलमें मिलकर मैं उसी तरह युद्ध करूँगा, जैसे वज्रधारी इन्द्रने वृत्रासुरके साथ किया था
sametyāhaṁ saputreṇa saṅkhye vṛtreṇa vajrīv narendramukhya | yotsyāmy ahaṁ bhārata sūtaputram asmin saṅgrāme yadi vai dṛśyate ’dya ||
Wika ni Arjuna: “O pinakadakila sa mga hari! Kung ngayong araw, sa labang ito, masilayan ko si Karṇa—ang anak ng tagapaghatid ng karwahe—lalapit ako sa kanya sa larangan at makikipaglaban gaya ng pakikipaglaban ni Indra, tagapagdala ng kulog na sandata, kay Vṛtra. Matibay ang aking pasya na harapin siya nang tuwiran at makipagtunggali nang walang pag-urong, sapagkat ang katarungan ng digmaan ay ngayo’y nakasalalay sa pagharap sa pangunahing mandirigma sa hanay ng mga karwaheng mandirigma ng kaaway.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames kṣatriya duty as direct, courageous engagement with the principal threat, using the Indra–Vṛtra myth as an ethical model of decisive action against a formidable adversary.
Arjuna declares that if Karṇa appears on the battlefield that day, he will seek him out and fight him face-to-face, likening the coming duel to Indra’s climactic battle with Vṛtra.