कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
प्राप्प सेनानिवेशं च मार्गणै: क्षतविक्षत: । अवतीर्णों रथात्तूर्णणाविशच्छयनं शुभम्
prāpya senāniveśaṃ ca mārgaiḥ kṣata-vikṣataḥ | avatīrṇo rathāt tūrṇaṃ āviśac chayanaṃ śubham ||
Sinabi ni Sañjaya: Sugatan at punit-punit ng mga palaso, narating niya ang himpilan ng hukbo. Mabilis siyang bumaba sa karwahe, pumasok sa isang marangal na pahingahan, at humiga—taglay pa rin ng kanyang katawan ang mabibigat na bakas ng labanan.
संजय उवाच
The verse highlights the inevitable suffering that accompanies war: valor and royal status do not shield one from pain and exhaustion. It implicitly cautions that dharma in battle carries grave bodily and moral consequences, making compassion and restraint ethically significant.
Sañjaya reports that the wounded warrior reaches the military camp, quickly gets down from his chariot, and lies on a fine bed to recover, his body pierced and torn by arrows.