कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
त॑ पार्थ जहि राधेय किं ते हत्वा युधिष्ठिरम् 'राधापुत्र! दुर्योधनने जिनसे जूझनेके लिये तुम्हारा सदा सम्मान किया है, उन कुन्तीकुमार अर्जुनको मारो। युधिष्ठिरका वध करनेसे तुम्हें क्या मिलेगा?
taṁ pārtha jahi rādheya kiṁ te hatvā yudhiṣṭhiram
Sinabi ni Sanjaya: “O anak ni Pritha (Arjuna), pabagsakin mo si Radheya (Karna). Ano ang mapapala mo sa pagpatay kay Yudhishthira? O anak ni Radha! Patayin mo si Arjuna, anak ni Kunti—siya ang mandirigmang dahil sa pakikipaglaban sa kanya ay palaging pinararangalan ka ni Duryodhana. Ano ang saysay ng pagpatay kay Yudhishthira para sa iyo?”
संजय उवाच
The verse emphasizes discerning the truly decisive and ethically appropriate target in a righteous conflict: remove the principal source of harm and strength (Karna) rather than pursuing a killing (Yudhiṣṭhira) that yields little strategic gain and can distort one’s dharmic priorities.
In the Karṇa Parva battle setting, Sañjaya narrates an exhortation directed to Arjuna: he should engage and slay Karna (Rādheya), since killing Yudhiṣṭhira would not meaningfully advance the war’s outcome; the focus is on confronting the key champion of Duryodhana’s side.