कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
तथैव नकुलस्यापि हयान् हत्वा प्रतापवान् । ईषां धनुश्व चिच्छेद माद्रीपुत्रस्य धीमत:,इसी प्रकार प्रतापी कर्णने बुद्धिमान् माद्रीकुमार नकुलके भी घोड़ोंको मारकर ईषादण्ड और धनुषको भी काट दिया
tathaiva nakulasyāpi hayān hatvā pratāpavān | īṣāṃ dhanuś ca ciccheda mādrīputrasya dhīmataḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa gayunding paraan, pinaslang ng makapangyarihang Karṇa ang mga kabayo ni Nakula, at saka pinutol ang poste ng karwahe at pati ang busog ni Nakula, ang matalinong anak ni Mādrī.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield reality within kṣatriya-dharma: victory often comes by neutralizing an opponent’s means—mobility (horses) and weaponry (bow). It invites reflection on the tension between martial duty and the harsh, ethically troubling methods that war normalizes.
Sañjaya reports that Karṇa, continuing his earlier pattern of attack, kills Nakula’s horses and then severs the chariot’s pole and Nakula’s bow, effectively disabling Nakula’s chariot and combat capability.