दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
बाणान्धकारमभवत्तद् युद्ध घोरदर्शनम्
sañjaya uvāca | bāṇāndhakāram abhavat tad yuddhaṃ ghoradarśanam | tasmin samaye bhayaṅkara-dṛśyam idaṃ yuddhaṃ bāṇānām andhakāreṇa vyāptaṃ babhūva | mānīya prajānātha! yadā dharmaputraḥ yudhiṣṭhiraḥ kaurava-senāyā vadhaṃ kartum ārabdhavān, tadā tava yodhānāṃ mahān hāhākāraḥ sarvato 'bhavat ||
Wika ni Sañjaya: Ang labang iyon, kakila-kilabot pagmasdan, ay nabalot sa dilim na hinabi ng mga palaso. O kagalang-galang na panginoon ng bayan! Nang simulan ni Dharmaputra Yudhiṣṭhira ang pagwasak sa hukbong Kaurava, isang malaking daing at hiyaw ng dalamhati ang umalingawngaw sa lahat ng dako sa hanay ng iyong mga mandirigma.
संजय उवाच
Even a righteous king like Yudhishthira, bound by kṣatriya-dharma, can become an instrument of mass destruction in war; the verse highlights how violence rapidly escalates into collective suffering, symbolized by the ‘darkness’ of arrows and the universal cry of distress.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that the battlefield is so thick with arrows it appears dark; at the moment Yudhishthira begins cutting down the Kaurava forces, Dhritarashtra’s warriors panic and a loud wail spreads everywhere.