सौबलस्तस्य समरे क्रुद्धो राजन् प्रतापवान् । विदार्य कवचं भूयो ध्वजं चिच्छेद काज्चनम्,राजन! समरांगणमें कुपित हुए प्रतापी सुबलपुत्रने सात्यकिके कवचको छिउ्न-भिन्न करके उनके सुवर्णमय ध्वजको भी काट दिया
saubalastasya samare kruddho rājan pratāpavān | vidārya kavacaṃ bhūyo dhvajaṃ ciccheda kāñcanam ||
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, sa labang iyon ang makapangyarihang anak ni Śubala, nag-aalab sa galit, ay muling pinilas ang baluting bakal ni Sātyaki at saka pinutol ang kanyang gintong watawat. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang galit at lakas-loob ang nagtutulak sa mapagpasiyang gawa sa digmaan, at ang dangal ay pinag-aagawan hindi lamang sa pagpatay kundi sa pag-agaw ng panangga at sagisag—mga tanda ng katayuan, loob, at reputasyong mandirigma.
संजय उवाच
The verse highlights how, in the ethics of epic warfare, victory is pursued not only through lethal blows but also by breaking an enemy’s defenses and symbols of prestige (armor and banner). It also implicitly warns that wrath (krodha) can become a powerful but morally perilous driver of action, intensifying violence and humiliation in battle.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Saubala (Śakuni), enraged on the battlefield, rends his opponent’s armor and then severs the opponent’s golden standard—an act that damages protection and publicly diminishes the foe’s standing and morale.