कर्णपर्व — अध्याय ५९
Arjuna Breaks the Encirclement; Bhīma Reinforces
वज़िवजहतानीव शिखराणि धराभूताम् | “देखो, इन्द्रके वज़्से आहत होकर गिरनेवाले पर्वतशिखरोंके समान ये बड़े-बड़े हाथी भीमसेनके चलाये हुए नाराचोंसे विदीर्ण होकर पृथ्वीपर गिर रहे हैं
vajravajrahatānīva śikharāṇi dharābhūtām |
Wika ni Sañjaya: “Masdan—gaya ng mga tuktok ng bundok na binasag ng vajra ni Indra at ibinagsak sa lupa, gayon din ang malalaking elepanteng ito: niluray ng mga palasong nārāca na pinakawalan ni Bhimasena, at bumabagsak sa lupa.” Ipinapakita ng larawang ito ang nakalulunod na lakas na pinakakawalan sa labanan at ang madilim, walang-kinikilingang agos ng digmaan, kung saan maging ang pinakamakapangyarihang katawan ay bumabagsak na tila nabasag na bangin.
संजय उवाच
The verse highlights the stark impermanence of physical might: even the largest war-elephants fall when struck by superior force. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring reminder that power and pride are fragile in the face of time, fate, and the brutal logic of battle.
Sañjaya describes Bhīmasena’s devastating assault: Bhīma shoots nārāca arrows that split great elephants, which then crash to the ground. The fall is compared to mountain peaks knocked down by Indra’s thunderbolt.