कर्णस्य एकाकि-प्रहारः तथा पाण्डव-महारथ-परिवेष्टनम् | Karṇa’s concentrated assault and the Pāṇḍava encirclement
दुर्योधनस्य तच्छुत्वा वचन क्षत्रियर्षभा: । ह्ृष्टा नादानुदक्रोशन् वादित्राणि च सर्वश:,दुर्योधनकी वह बात सुनकर क्षत्रियशिरोमणि वीर हर्षमें भरकर सिंहनाद करने और सब प्रकारके बाजे बजाने लगे
sañjaya uvāca | duryodhanasya tac chrutvā vacanaṃ kṣatriyarṣabhāḥ | hṛṣṭā nādān udakrośan vāditrāṇi ca sarvaśaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Nang marinig nila ang mga salita ni Duryodhana, ang mga pangunahing bayani sa hanay ng mga kṣatriya, napuspos ng galak, ay nagtaas ng malalakas na sigaw sa digmaan at ungol na tila leon, at pinatunog ang sari-saring mga instrumento.”
संजय उवाच
The verse highlights how stirring leadership speech can inflame collective martial emotion—loyalty and pride quickly become fuel for violence. Ethically, it invites reflection on how enthusiasm in war may be socially contagious, overriding sober discernment (viveka) about right conduct.
After Duryodhana speaks, the leading Kaurava-side kṣatriya warriors react with excitement: they shout battle-cries and have all kinds of instruments played, signaling readiness and intensifying the battlefield atmosphere.