अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
भीमसेन: कुरूंश्वापि द्रावयन्तौ विरेजतु: । सूतपुत्र कर्ण रणभूमिमें कुपित हो पाण्डव-सेनाको और भीमसेन कौरव-सैनिकोंको खदेड़ते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे
bhīmasenaḥ kurūṃś cāpi drāvayantau virejatuḥ | sūtaputra karṇa raṇabhūmau kupito ho pāṇḍava-senāṃ ca bhīmasenaḥ kaurava-sainikān khadedayitvā mahā-śobhāṃ prāptau ||
Wika ni Sañjaya: Sa larangan ng digmaan, si Karṇa—anak ng tagapagmaneho ng karwahe—na nag-aalab sa poot, ay nagpaurong sa hukbo ng Pāṇḍava; at si Bhīmasena, na nagtataboy sa mga kawal ng Kaurava, ay nagningning sa dakilang karangalan.
संजय उवाच
The verse highlights the paradox of martial excellence: warriors may appear radiant through strength and success, yet that radiance is fueled by anger and violence. It invites reflection on kṣatriya-duty in war—courage and resolve—while recognizing the ethical weight and destructive momentum that wrath brings.
Sañjaya reports that Karṇa, furious on the battlefield, is pushing back the Pāṇḍava forces, while Bhīma is simultaneously driving away Kaurava soldiers. Both are described as shining—each gaining prominence through routing the opposing side.