अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
हस्त्यश्वरथपत्तीनां व्रातान् निध्नन्तमर्जुनम् | सुदक्षिणादवरज: शरवृष्टया भ्यवीवृषत्
hasty-aśva-ratha-pattīnāṁ vrātān nidhnantam arjunam | sudakṣiṇād avarajaḥ śara-vṛṣṭyābhyavīvṛṣat ||
Wika ni Sañjaya: Habang pinupuksa ni Arjuna ang nagsisiksikang hanay ng mga elepante, kabayo, karwahe, at mga kawal na naglalakad, ang nakababatang kapatid ni Sudakṣiṇa, hari ng Kāmboja, ay nagpaulan sa kanya ng walang tigil na ulang-palaso—tinutugon ang pagpatay sa paglusob na panlaban sa mabagsik na batas ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya-world logic of the battlefield: overwhelming force is met by immediate counterforce. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between necessary martial duty and the escalating cycle of violence that war unleashes.
Arjuna is actively destroying large formations—elephants, cavalry, chariots, and infantry. In response, Sudakṣiṇa of Kāmboja’s younger brother launches a concentrated counterattack by showering Arjuna with arrows.