भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
शैनेयं शरवर्षेणच्छादयामास भारत । भारत! तत्पश्चात् प्रतापी द्रोणपुत्रने दूसरा धनुष लेकर सात्यकिको शरसमूहोंकी वर्षद्वारा आच्छादित कर दिया
śaineyaṃ śaravarṣeṇa cchādayāmāsa bhārata | tataḥ paścāt pratāpī droṇaputraḥ sātayakiṃ dvitīyaṃ dhanuḥ gṛhītvā śarasamūhair vṛṣṭyā āvṛṇot ||
Sinabi ni Sañjaya: O Bhārata, si Aśvatthāman, ang makapangyarihang anak ni Droṇa, ay tinakpan si Śaineya (Sātyaki) ng ulang-palaso. Pagkaraan, nang kumuha ng isa pang busog, muling binalot ng matitinding bugso ng mga palaso ang Sātyaki—larawan ng walang humpay na tatag sa digmaan, kung saan ang galing ay ipinakikita nang walang pahinga sa ilalim ng mabagsik na etika ng tungkulin sa larangan.
संजय उवाच
The verse highlights the battlefield expression of kṣatriya-dharma: unwavering effort and readiness to continue the fight even after changing weapons. Ethically, it reflects the grim discipline of war—skill and persistence are praised, while the narrative remains aware of the harsh cost of such duty.
Sañjaya reports that Aśvatthāman (Droṇa’s son) overwhelms Sātyaki (called Śaineya) with continuous volleys of arrows; then he takes up another bow and again covers him with arrow-showers, intensifying the duel.