Shloka 36
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
स गाढविद्धो व्यथितो रथोपस्थ उपाविशत्,नानावादित्रनिनदा: सिंहनादाश्न जज्ञिरे उन बाणोंकी गहरी चोट खाकर अर्जुन व्यथित हो रथके पिछले भागमें बैठ गये। फिर तो सब लोग जोर-जोरसे चिल्लाकर कहने लगे कि “अर्जुन मारे गये!! उस समय शंख बजने लगे, भेरियोंकी गम्भीर ध्वनि फैलने लगी तथा नाना प्रकारके वाद्योंकी ध्वनिके साथ ही योद्धाओंकी सिंहगर्जना भी होने लगी
sa gāḍha-viddho vyathito rathopasthe upāviśat | nānā-vāditra-ninadāḥ siṃha-nādāś ca jajñire ||
Sinabi ni Sañjaya: Tinamaan nang malalim ng mga palasong iyon at yumanig sa sakit, si Arjuna ay naupo sa hulihang bahagi ng kanyang karwahe. Pagdaka’y sumiklab ang malaking kaguluhan—malalakas na sigaw ang umalingawngaw: “Napatay na si Arjuna!” Noon ay hinipan ang mga kabibe, kumalat ang mabibigat na dagundong ng mga tambol-pandigma, at sa gitna ng ingay ng sari-saring tugtugin ay umalingawngaw ang mga ungol na tila leon ng mga mandirigma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly collective judgment forms in war: a momentary setback is mistaken for final defeat. Ethically, it cautions against triumph or despair based on appearances and urges steadiness and discernment (viveka) amid the noise of conflict.
Arjuna is struck hard by arrows and, in pain, sits down on the rear part of his chariot. Observers assume he has been killed, and the battlefield erupts with loud cries, conch-blasts, drumbeats, and roaring shouts.