Shloka 113
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
अर्जुन सिषिचुर्बाणै: पर्वत॑ं जलदा इव । कुरुश्रेष्ठ! तदनन्तर होशमें आकर आपके योद्धा अर्जुनपर उसी प्रकार बाणोंकी बौछार करने लगे, जैसे बादल पर्वतपर जलकी वर्षा करते हैं
sañjaya uvāca | arjunaḥ ṣiṣicur bāṇaiḥ parvataṃ jaladā iva | kuruśreṣṭha! tadanantaraṃ hośam ākarāḥ tava yoddhā arjunam upari tathā bāṇānāṃ bauṣṭhāraṃ prāhiṇvan, yathā jaladāḥ parvate jala-vṛṣṭiṃ kurvanti |
Wika ni Sañjaya: Binasa ni Arjuna ang kaaway sa pagbuhos ng mga palaso, gaya ng mga ulap-ulan na bumubuhos sa bundok. O pinakamainam sa mga Kuru, pagkaraan, ang iyong mga mandirigma, nang magbalik-loob at magpanatag, ay nagsimulang magpaulan ng mga palaso kay Arjuna sa gayunding paraan—na parang mga ulap na nagbubuhos ng ulan sa bundok. Ipinakikita ng taludtod ang walang tigil na gantihan sa digmaan: ang tapang ay maaaring manghina at muling bumalik, at ang labanan ay tumitindi sa pamamagitan ng disiplinadong pagkakaisa, hindi lamang ng poot.
संजय उवाच