Shloka 13
कृष्णेन अर्जुनस्य प्रोत्साहनम् — Kṛṣṇa’s Exhortation to Arjuna
Prelude to Karṇa’s Slaying
गजा गजान् समासाद्य विषाणैरार्दयन् नृप । विषाणाभिह्तास्तत्र भ्राजन्ते द्विरदास्तथा
gajā gajān samāsādya viṣāṇair ārdayan nṛpa | viṣāṇābhihatās tatra bhrājante dviradās tathā ||
Sinabi ni Sañjaya: O hari, ang mga elepante’y sumugod sa mga elepante at binayo ang isa’t isa sa pamamagitan ng kanilang mga pangil. Tinamaan ng pangil, ang mga dambuhalang hayop na may dalawang pangil ay nagningning pa rin doon—larawan ng walang tigil na puwersa ng digmaan, kung saan maging ang pinakamararangal na nilalang ay itinutulak na magpahamak sa isa’t isa sa gitna ng banggaan ng mga hukbo.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim momentum of war: even powerful and majestic beings are compelled into mutual injury. It invites reflection on the ethical cost of conflict—how violence spreads beyond human combatants and consumes all who are drawn into it.
Sañjaya reports battlefield action to the king: war-elephants charge and meet other elephants, goring and battering them with tusks; though wounded, the elephants are described as still appearing brilliant amid the clash.