कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
कर्णस्य निधनाकाडुक्षी चिक्षेपातिबलो नदन् । तब अत्यन्त बलवान् महाबाहु भीमसेनने कर्णके वधकी इच्छासे द्वितीय मृत्युदण्डके समान एक भयंकर स्वर्णपत्रजटित परिघ हाथमें ले उसे गरजकर कर्णपर दे मारा ।।
sañjaya uvāca | karṇasya nidhanākāṅkṣī cikṣepātibalo nadan | tadātyanta-balavān mahābāhuḥ bhīmasenaḥ karṇasya vadham icchan dvitīya-mṛtyudaṇḍa-samaṁ bhayaṅkaraṁ svarṇapatra-jaṭitaṁ parighaṁ haste gṛhītvā garjann eva karṇe prāharat || tam āpatantaṁ parighaṁ vajrāśani-sama-svanam |
Sinabi ni Sañjaya: Uhaw sa pagkamatay ni Karṇa, ang napakalakas na si Bhīma ay umungal at inihagis ang kanyang sandata. Noon, si Bhīmasena na mahaba ang bisig—tahasang naglalayong patayin si Karṇa—ay humawak ng isang nakapangingilabot na pamalong bakal na may inlay na mga plakang ginto, na wari’y ikalawang tungkod ng kamatayan, at sa sigaw na parang kulog ay humampas patungo kay Karṇa. Ang pamalong iyon, sa pagbulusok, ay umalingawngaw na tila kidlat at kulog—larawan ng digmaang walang tigil at nagdadala ng kamatayan, na pinaiigting ng sariling paninindigan.
संजय उवाच
The verse underscores how, in war, intention (icchā) and resolve can harden into a death-driven focus; the imagery of a 'second staff of Death' highlights the ethical gravity of violence and the inevitability of mortality when dharma collapses into total war.
Sanjaya describes Bhima, roaring with power and intent, seizing a gold-inlaid iron club (parigha) and striking at Karna; the weapon’s descent is compared to the sound and force of thunderbolt and lightning.