कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
नाराचेन सुतीक्ष्णेन स हतो न्यपतद् भुवि । फिर लगे हाथ भीमसेनने क्राथ (क्रथन)-को भी एक तीखे नाराचसे मारकर यमलोक पहुँचा दिया। वह राजकुमार प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा
nārācena sutīkṣṇena sa hato nyapatad bhuvi |
Sinabi ni Sañjaya: Tinamaan siya ng isang nārāca na ubod ng talim; napatay siya at bumagsak sa lupa. At sa walang-awat na bugso ng labanan, pinaslang din ni Bhīmasena si Kratha sa pamamagitan ng isang matalim na nārāca, ipinadala siya sa kaharian ni Yama; ang prinsipe, wala nang hininga, ay nalugmok sa lupa—larawang nagpapakita kung paanong ang digmaan ay biglang ginagawang kamatayan ang tapang at angkan.
संजय उवाच
The verse underscores the stark ethical gravity of war: even princes fall instantly when struck, reminding the listener that power and status are fragile. It also reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya-duty in battle and the human cost of violence.
Sañjaya reports a battlefield event: a warrior is killed by a sharp nārāca and falls to the ground; in the same sequence, Bhīmasena strikes down the prince Kratha with a nārāca, sending him to Yama’s realm.