Shloka 26
कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
शल्यपुत्रस्तु विक्रान्त: सहदेवेन मारिष । हतो रुक्मरथो राजन् भ्राता मातुलजो युधि,माननीय नरेश! शल्यका पराक्रमी पुत्र रुक्मरथ, जो सहदेवका ममेरा भाई था, युद्धमें सहदेवके ही हाथसे मारा गया
śalyaputrastu vikrāntaḥ sahadevena māriṣa | hato rukmaratho rājan bhrātā mātulajo yudhi ||
Wika ni Sañjaya: O kagalang-galang, si Rukmaratha, ang magiting na anak ni Śalya—na pinsan ni Sahadeva sa panig ng ina—ay napatay sa digmaan sa mismong kamay ni Sahadeva. Ipinakikita ng ulat na ito na ang dahas na iniuutos ng tungkulin sa digmaan ay tumatagos maging sa ugnayang-dugo, kapag ang mga mandirigma’y nagtatagpo bilang magkatunggali sa larangan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical reality of dharma in war: even close kin may be compelled to fight and kill when aligned on opposing sides, showing how duty and allegiance can override familial bonds in a righteous-but-tragic conflict.
Sañjaya reports to the king that Rukmaratha, the brave son of Śalya and Sahadeva’s maternal cousin, has been slain on the battlefield by Sahadeva.