कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
सिंधुराष्ट्रमुखानीह दश राष्ट्राणि यानि ह । वशे तिष्ठन्ति वीरस्य य: स्थितस्तव शासने
sañjaya uvāca | sindhurāṣṭramukhānīha daśa rāṣṭrāṇi yāni ha | vaśe tiṣṭhanti vīrasya yaḥ sthitas tava śāsane |
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, narito ang sampung kaharian—ang Sindhurāṣṭra at iba pa—na nananatiling nasa kapangyarihan ng bayani yaong matatag na nakapailalim sa iyong utos.”
संजय उवाच
The verse highlights the political-ethical reality of kingship in epic warfare: sovereignty is measured by allegiance and control over realms, yet such power is contingent and can be overturned by events on the battlefield.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a particular hero—one who had multiple kingdoms (beginning with Sindhurāṣṭra) under his control while remaining loyal to the king’s command—is being referenced in the unfolding war account.