Shloka 126
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
चिच्छेद द्विषतां पार्थ: शिरांसि च सहस्रश: । तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने रणस्थलमें आये हुए शत्रुपक्षके रथों, घोड़ों, ध्वजों हाथियों और पैदलोंको भी काट डाला, उन्होंने शत्रुओंके धनुष, बाण, खड्ग, चक्र, फरसे, आयुधोंसहित उठी हुई भुजा, नाना प्रकारके अस्त्र-शस्त्र तथा सहस्रों मस्तक काट गिराये
sañjaya uvāca | ciccheda dviṣatāṃ pārthaḥ śirāṃsi ca sahasraśaḥ |
Wika ni Sañjaya: “Pinugutan ni Pārtha (Arjuna) ng ulo ang mga kaaway nang libu-libo. Pagkaraan, si Arjuna, anak ni Kuntī, ay pinabagsak ang mga karwahe, kabayo, mga watawat, elepante, at mga kawal na naglalakad ng panig ng kaaway na pumasok sa larangan. Pinutol niya ang kanilang mga busog, palaso, espada, chakrá, palakol at iba pang sandata; pati ang mga bisig na nakataas na may hawak na armas ay kanyang tinaga, at libu-libong ulo ang nalaglag—larawan ng walang humpay na giting sa madilim na tungkulin ng digmaan.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-duty in a righteous war: Arjuna’s prowess is portrayed as decisive and overwhelming, suggesting that when dharma demands battle, the warrior must act with unwavering resolve—while the narrative implicitly invites reflection on the moral weight and tragic cost of such duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna is cutting down the enemy forces in massive numbers—severing heads and destroying chariots, horses, banners, elephants, infantry, and weapons—depicting a turning point of intense carnage and dominance on the battlefield.