Shloka 20
अस्त्रयुद्धे द्रौणिपार्थसंघर्षः — Karṇa’s Bhārgavāstra and the Search for Yudhiṣṭhira
Chapter 45
तमन्वयान्महाराज स्वयं दुर्योधनो नूप:,अशोभत महाराज देवैरिव शतक्रतुः । महाराज! विचित्र अस्त्र और कवच धारण करनेवाले सहोदर भाइयों तथा एक साथ आये हुए मद्र और केकयदेशके महापराक्रमी योद्धाओंद्वारा सुरक्षित साक्षात् राजा दुर्योधन दुःशासनके पीछे-पीछे चल रहा था। महाराज! उस समय देवताओंसे घिरे हुए देवराज इन्द्रके समान उसकी शोभा हो रही थी
tam anvayān mahārāja svayaṃ duryodhano nūpaḥ | aśobhat mahārāja devair iva śatakratuḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: O dakilang hari, si Duryodhana mismo, ang pinuno, ay sumunod sa likuran. Pinangangalagaan siya ng mga makapangyarihang mandirigma—ang kanyang mga kapatid na may sari-saring sandata at baluti, at ang matatapang na kawal ng Madra at Kekaya na nagsidating nang magkakasama—kaya’t sa sandaling iyon, O hari, siya’y nagningning na tila si Indra (Śatakratu) na napalilibutan ng mga diyos.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the outward splendor of royal power—Duryodhana appears glorious when backed by brothers and allied warriors—while implicitly warning that such brilliance can be rooted in pride and dependence on force rather than righteousness.
Sañjaya describes Duryodhana proceeding behind (in the wake of) his forces, protected by his brothers and allied Madra and Kekaya heroes, and compares his appearance to Indra surrounded by the gods.