कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
कदा वाहेयिका गाथा: पुनर्गास्यामि शाकले,पलाण्डुगंडूषयुतान् खादन्ती चैडकान् बहून् । “मैं वस्त्राभूषणोंसे विभूषित हो गोमांस खाकर और गुड़की बनी हुई मदिरा पीकर तृप्त हो अंजलि भर प्याजके साथ बहुत-सी भेड़ोंको खाती हुई गोरे रंगकी लंबी युवती स्त्रियोंके साथ मिलकर इस शाकल नगरमें पुन: कब इस तरहकी बाहीकसम्बन्धी गाथाओंका गान करूँगी
kadā vāheyikā gāthāḥ punar gāsyāmi śākale, palāṇḍu-gaṇḍūṣa-yutān khādantī ca eḍakān bahūn |
Sinabi ni Karna: “Kailan kaya ako muling makaaawit sa Śākala ng mga baladang mula sa lupain ng Vāheya (Bāhīka)—habang kumakain ng napakaraming lalaking tupa at sumusubo ng sibuyas na punô ang bibig?”
कर्ण उवाच
The verse highlights how worldly cravings and cultural identities can surface even amid the strict demands of war-duty. By recalling coarse feasting and song, it implicitly contrasts indulgence with the austerity and ethical pressure of kṣatriya life on the battlefield.
Karna, speaking during the Karṇa Parva war setting, evokes Śākala and ‘Vāheya/Bāhīka’ ballads, imagining himself singing again while eating rams with mouthfuls of onions. The recollection functions as a sardonic aside/taunt, painting a vivid picture of non-courtly revelry against the grim present of combat.