Saṃśaptaka-Varūthinī Saṅgrāma — Binding and Counter-Binding (संशप्तक-वरूथिनी-संग्रामः)
ता वाच: सूतपुत्रस्य तथा युक्ता निशम्य तु । दुर्योधनो महाराज संहृष्ट: सानुगो5भवत्,महाराज! सूतपुत्रकी कही हुई उस अवसरके अनुरूप उन बातोंको सुनकर दुर्योधन अपने सेवकोंसहित बड़ा प्रसन्न हुआ
tā vācaḥ sūtaputrasya tathā yuktā niśamya tu | duryodhano mahārāja saṁhṛṣṭaḥ sānugo 'bhavat ||
Sinabi ni Sañjaya: “Maharaja! Nang marinig ni Haring Duryodhana ang mga salitang napapanahon at angkop na binigkas ng anak ng kutsero (si Karna), siya’y labis na natuwa, kasama ang kanyang mga tagasunod.” Ipinakikita ng taludtod na ang mapanghikayat na payo—kapag tumutugma sa agarang layunin—ay kayang magpaalab ng tiwala at paninindigan sa gitna ng digmaan, kahit pa mabigat ang nakatagong usaping moral.
संजय उवाच
Words that are timely and strategically framed can strongly sway a leader’s emotions and resolve. The verse hints at an ethical tension: persuasive counsel may reinforce a warlike course even when the larger dharmic consequences remain grave.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana, after hearing Karna’s suitably chosen remarks, becomes very pleased and encouraged, along with his entourage—signaling renewed confidence in the Kaurava camp.