Adhyāya 35 — Bhīmasena’s Counter-Encirclement and the Karṇa Engagement Escalation
धनुर्विस्फारयन् घोरं परिवेषीव भास्कर: । शल्यने घोड़ोंकी बागडोर हाथमें ले ली। उस रथपर बैठा हुआ कर्ण अपने भयंकर धनुषको फैलाकर उसी प्रकार सुशोभित हो रहा था, मानो सूर्यमण्डलपर घेरा पड़ा हो
sañjaya uvāca | dhanurvisphārayan ghoraṃ pariveṣīva bhāskaraḥ | śalyas tu hayānāṃ raśmīn hastena jagrāha | tasmin rathe niṣaṇṇaḥ karṇo bhīmaṃ dhanurvisphārya śuśubhe, yathā sūryamaṇḍale pariveṣaḥ |
Wika ni Sañjaya: Si Karṇa, na nakaupo sa karwaheng iyon, ay iniunat at pinatunog ang kanyang nakapanghihilakbot na busog at nagningning na parang araw na napalilibutan ng halo. Samantala, si Śalya ang humawak sa renda ng mga kabayo sa sarili niyang kamay. Ipinakikita ng tagpong ito ang madilim na karilagan ng digmaan: ang kislap ng kagitingan at ang mga masamang pangitain ay sabay na lumilitaw, habang ang loob at husay ng tao’y ikinakabit sa karwaheng tumatakbo tungo sa karahasang itinakda ng tadhana.
संजय उवाच
The verse highlights the paradox of war: outward brilliance and prowess can coincide with ominous signs and impending destruction. It invites reflection on kṣatriya duty and the moral weight of actions performed in a fated, ethically fraught conflict.
Sanjaya describes Karna seated on his chariot, drawing and sounding his fearsome bow, appearing radiant like the sun with a halo. At the same time, Shalya takes the reins, assuming active control as Karna’s charioteer as the battle action intensifies.