Shloka 33
कर्णभीमसमागमः | Karṇa–Bhīma Encounter
अब्रवीच्च पुन: कर्ण स्तूयमान: सुतस्तव । जहि पार्थान् रणे सर्वान् महेन्द्रो दानवानिव,तत्पश्चात् वन्दीजनोंद्वारा अपनी स्तुति सुनते हुए आपके पुत्रने कर्णसे फिर कहा --4वीर! तुम रणक्षेत्रमें कुन्तीके समस्त पुत्रोंको उसी प्रकार मार डालो, जैसे देवराज इन्द्र दानवोंका संहार करते हैं”
abravīc ca punaḥ karṇa stūyamānaḥ sutas tava | jahi pārthān raṇe sarvān mahendro dānavān iva ||
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, ang iyong anak, habang pinupuri ng mga makatang tagapuri at naririnig ang kanilang papuri, ay muling nagsalita kay Karṇa: “O bayani, lipulin mo sa labanan ang lahat ng mga Pārtha, gaya ng dakilang Indra na pumupuksa sa mga Dānava.” Ipinapakita ng pananalitang ito ang pagpatay bilang ipinagdiriwang na sukatan ng tagumpay-mandirigma, at kung paanong ang papuring panghukuman at etos ng mandirigma ay nakapagpapasidhi ng hangaring ganap na paglipol sa halip na pagpipigil.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how public praise and heroic comparison can normalize extreme violence: the king’s son urges total destruction of the enemy, invoking Indra’s mythic slaying of Dānavas as a model. Ethically, it exposes the tension between martial glory and restraint (dharma) in war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana—encouraged by bards’ praise—again exhorts Karṇa to kill all the Pāṇḍavas in the battle, likening Karṇa’s task to Indra’s defeat of the Dānavas.