कर्णभीमसमागमः | Karṇa–Bhīma Encounter
स्थास्यते प्रत्यनीकेषु कश्चिदत्र नृपस्तव । महात्मा श्रीकृष्ण कुपित होकर जब हथियार उठायेंगे, उस समय तुम्हारे पक्षका कोई भी नरेश उनके सामने ठहर नहीं सकेगा
sthāsyate pratyanīkeṣu kaścid atra nṛpas tava | mahātmā śrīkṛṣṇaḥ kupito bhūtvā yadā śastrāṇy udyamiṣyati tadā tava pakṣasya kaścid api nareśas tasya purataḥ sthātuṁ na śakṣyati ||
Wika ni Śalya: “Dito, sa magkaharap na hanay ng labanan, may hari ba sa inyong panig na makatatayo nang matatag? Kapag ang dakilang-loob na si Śrī Kṛṣṇa, na napukaw sa galit, ay humawak ng sandata, wala ni isang pinuno sa inyong panig ang makapipirmi sa harap Niya.”
शल्य उवाच
A warning against overconfidence in adharma-driven warfare: if a dharma-aligned, self-restrained power like Kṛṣṇa is forced into direct action, ordinary kings cannot withstand him. Ethical implication: provoking the righteous protector invites inevitable defeat.
Śalya, speaking to Karṇa’s side, cautions that in the battle no ruler among them can stand before Kṛṣṇa should he become enraged and take up weapons—highlighting Kṛṣṇa’s latent, decisive might and the peril of escalating the conflict.