अध्याय २६ — शल्यस्य सारथ्य-नियोजनं, कर्णस्य प्रस्थानं, उत्पातदर्शनं च
Chapter 26: Śalya appointed as charioteer; Karṇa’s departure; portents
ताज्जित्वा समरे जिष्णु: संशप्तकगणान् बहून्,उस समय समरांगणमें उन बहुसंख्यक संशप्तकगणोंको परास्त करके विजयी कुन्तीकुमार अर्जुन धूमरहित प्रज्वलित अग्निके समान शोभा पा रहे थे
tān jitvā samare jiṣṇuḥ saṁśaptakagaṇān bahūn, tadā samara-aṅgaṇe bahusaṅkhyakān saṁśaptakagaṇān parājitya vijayī kuntīkumāra arjunaḥ dhūmarahita-prajvalita-agnivat śobhāṁ prāpa
Sinabi ni Sañjaya: Matapos magapi sa labanan ang napakaraming pangkat ng mga Saṁśaptaka, si Arjuna—ang nagwaging anak ni Kuntī—ay nagningning sa larangan na parang apoy na naglalagablab na walang usok. Ipinahihiwatig ng larawang ito ang disiplinadong kagitingan: ang tagumpay ay bunga ng matatag na paninindigan, hindi ng kalupitan, at ang liwanag ng dangal ay sumisibol mula sa tungkuling nakatuon sa gitna ng kaguluhan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights dharmic heroism: steadfast effort and disciplined prowess can produce a ‘smokeless’ brilliance—power that is focused and purposeful rather than clouded by confusion or wavering intent.
Sañjaya reports that Arjuna has defeated many Saṁśaptaka fighters in the battle and now stands radiant on the field, compared to a blazing fire without smoke—an image of overwhelming, clear, and unstoppable martial energy.