Shloka 31
अध्याय २६ — शल्यस्य सारथ्य-नियोजनं, कर्णस्य प्रस्थानं, उत्पातदर्शनं च
Chapter 26: Śalya appointed as charioteer; Karṇa’s departure; portents
अश्वानां पततां चापि प्रासानामृष्टिभि: सह । गदानां परिघानां च शक्तितोमरपट्टिशै:
aśvānāṃ patatāṃ cāpi prāsānām ṛṣṭibhiḥ saha | gadānāṃ parighānāṃ ca śaktitomarapaṭṭiśaiḥ ||
Sabi ni Sañjaya: “May mga kabayong bumabagsak din, at mga sibat kasama ang mga lansang; gayundin ang mga pamalo (gada) at mga pamalong bakal—kasama ang mga śakti, tomara, at mga palakol-pandigma.” Sa madilim na talaan ng mga sandata at mga nasawi, itinatampok ng salaysay ang walang-mukha at nakalulunod na makina ng digmaan, kung saan ang may buhay at ang mga kasangkapan ng karahasan ay kapwa tinatangay tungo sa pagwasak.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a stark reminder of the dehumanizing scale of war: life (even horses) and weaponry are reduced to a falling, collapsing mass. Ethically, it invites reflection on the cost of conflict even when framed within kṣatriya-dharma.
Sañjaya is describing the battlefield scene to Dhṛtarāṣṭra, listing the kinds of weapons present and indicating that horses and armaments are falling amid intense combat.