Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
व्यायुधं चैनमालक्ष्य शरै: संनतपर्वभि:
vyāyudhaṃ cainam ālakṣya śaraiḥ saṃnataparvabhiḥ
Sinabi ni Sañjaya: “Nang makita nilang wala na siyang sandata, sinalakay nila siya ng mga palasong may mga dugtong na mahusay ang pagkakayuko—isang gawaing naglalantad sa malupit na pagsamantala sa digmaan, kung saan ang mahina ang tinatarget at ang hangganan ng kagitingan at di-makatarungang bentahe ay sinusubok.”
संजय उवाच
The verse highlights a moral tension in warfare: when a fighter is disarmed, attacking him may secure advantage but raises questions about righteous conduct (dharma) and the standards of honorable combat.
Sañjaya narrates that, upon noticing a warrior in a weaponless state, opponents shoot him with well-made arrows—indicating a moment where the battle turns on exploiting an enemy’s vulnerability.