Shloka 11
Karṇa’s Camp-Council Discourse: Dhṛtarāṣṭra’s Lament, Sañjaya’s Counsel, and Karṇa’s Request for Śalya
Book 8, Chapter 22
तत्पश्चात् दुःशासनने युद्धस्थलमें तुरंत ही तीखी तलवार घुमाकर सहदेवपर दे मारी; फिर उस पराक्रमी वीरने दूसरा धनुष लेकर उसपर बाणका संधान किया ।। तमापतन्तं सहसा निस्त्रिंशं निशितै: शरै: । पातयामास समरे सहदेवो हसन्निव,सहदेवने हँसते हुए-से सहसा अपनी ओर आती हुई उस तलवारको तीखे बाणोंसे समरभूमिमें गिरा दिया
tam āpatantaṃ sahasā nistriṃśaṃ niśitaiḥ śaraiḥ | pātayāmāsa samare sahadevo hasann iva ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkatapos nito, agad na iniikot ni Duḥśāsana ang matalim na espada sa larangan ng digmaan at inihagis ito kay Sahadeva; saka ang mandirigmang iyon ay kumuha ng isa pang busog at itinutok ang palaso sa kanya. Ngunit nang biglang sumugod ang espada, si Sahadeva—payapa na wari’y nakangiti—ay pinabagsak iyon sa lupa ng labanan sa pamamagitan ng matutulis na palaso. Ipinakikita ng tagpong ito ang disiplinadong husay sa digmaan: kahit sa gitna ng nakamamatay na paglusob, ang pagpipigil at sukat na tugon ni Sahadeva ang pumipigil sa kaguluhan at nagtataguyod sa dharma ng mandirigma—ang kontrolado at may layuning pakikipaglaban.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores self-mastery in conflict: a warrior’s excellence is not mere aggression but controlled, timely action. Sahadeva’s ‘as if smiling’ composure suggests steadiness of mind (dhairya) and disciplined adherence to the ethics of battle.
Duhśāsana launches or hurls a sharp sword toward Sahadeva. Sahadeva immediately counters by shooting sharp arrows that knock the sword down onto the battlefield, neutralizing the threat before it can strike him.