Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
सादिश्रि: पत्तिसंघाश्व निहता युधि शेरते । कितने ही घुड़सवार बड़ी उतावलीके साथ पैदल वीरोंके पास जाकर उनके द्वारा मारे गये तथा झुडं-के-झुंड पैदल सैनिक भी घुड़सवारोंकी चोटसे मारे जाकर युद्धस्थलमें सदाके लिये सो गये थे
sādiśriḥ pattisaṅghāśva nihatā yudhi śerate | kitane hī ghuṛasavāra baṛī utāvalīke sātha paidala vīroṅke pāsa jākar unake dvārā māre gaye tathā jhuṇḍa-ke-jhuṇḍa paidala sainik bhī ghuṛasavāroṅkī coṭase māre jākar yuddhasthalameṃ sadāke liye so gaye the |
Wika ni Sañjaya: Sa labang iyon, nakahandusay na patay sa kapatagan ang mga hanay ng kawal na naglalakad at ang mga kabayo. Maraming kabalyero, sa padalus-dalos na pagmamadali, ang sumugod palapit sa impanterya at pinaslang ng mga mandirigmang naglalakad; at sa kabilang dako, mga kumpol-kumpol na impanterya rin ang tinamaan ng mga hagupit ng mga kabalyero at bumagsak sa larangan na wari’y doon na matutulog magpakailanman. Ipinakikita ng tanawing ito ang kapwa-pagwasak ng digmaan, kung saan ang pagkainip at pagsalakay ay mabilis na nagiging sanhi ng kapahamakan.
संजय उवाच
The passage highlights the tragic reciprocity of violence in war: rash haste and aggressive advance lead swiftly to destruction, reminding the listener of impermanence and the grave moral weight carried by warriors even when acting within the frame of kshatriya-duty.
Sanjaya describes the battlefield where slain horses, infantry, and cavalry lie scattered. Some horsemen, charging impetuously toward foot-soldiers, are killed by them; elsewhere, groups of infantry are cut down by cavalry blows, leaving the field strewn with the dead.