Bhīmasena–Drauṇi Mahāyuddha
Chariot Duel and Astra-Exchange
इस प्रकार श्रीमह्याभारत कर्णपर्वमें कर्णका अभिषेकविषयक दसवाँ अध्याय पूरा हुआ
sañjaya uvāca |
dhmāpayann vārijaṃ rājan hemajālavibhūṣitam |
vidhunvāno mahācāpaṃ kārtasvaravibhūṣitam ||
iti śrīmahābhārate karṇaparvaṇi karṇābhiṣekaviṣayako daśamo 'dhyāyaḥ samāptaḥ |
Wika ni Sañjaya: “O Hari, hinipan ni Karṇa ang kabibing pinalamutian ng ginintuang sala-sala, at habang inaalog niya ang kanyang dambuhalang busog na pinapalamutian ng dalisay na ginto, pinatunog niya ito nang umuugong.” Itinatampok ng tagpong ito ang sinadyang pagpapamalas ng tiwalang pandigma at ng pag-angkin sa dangal na panghari—ang paghirang at pagtatalaga kay Karṇa, at ang hayagang mga hudyat ng kahandaan, ay lalo pang nagpapabigat sa moral na pasanin ng nalalapit na labanan, kung saan magbabanggaan ang pagmamataas, tungkulin, at katapatan.
संजय उवाच
The verse highlights how outward symbols—conch-blast and bow-resonance—serve as assertions of authority and resolve. Ethically, it points to the tension between martial pride and the heavier demands of dharma: public confidence can rally allies, yet it also hardens the path toward violence and accountability for its consequences.
Sanjaya describes Karna’s battlefield-style proclamation: he blows an ornate conch and brandishes a grand, gold-adorned bow, making it thunder. This functions as a signal of readiness and a dramatic announcement of Karna’s elevated status and intent as the conflict escalates.