Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
जहि पार्थान् सपाज्चालान् राधेय विजयाय न: । उद्यन्निव सदा भानुस्तमांस्युग्रैगभस्तिभि:
sañjaya uvāca | jahi pārthān sapāñcālān rādhēya vijayāya naḥ | udyann iva sadā bhānus tamāṁsy ugrair gabhastibhiḥ ||
Wika ni Sañjaya: “O Rādheya (Karna), para sa aming tagumpay, pabagsakin mo ang mga Pārtha (mga anak ni Kuntī) kasama ang mga Pāñcāla. Kung paanong ang araw, sa tuwing sumisikat, ay winawasak ang dilim sa pamamagitan ng mababangis nitong sinag, gayon din sa dakilang labanan, lipulin mo ang aming mga kaaway at ipanalo mo kami.”
संजय उवाच
The verse shows how wartime exhortation uses moral imagery—light destroying darkness—to justify lethal action as necessary for ‘victory.’ It invites reflection on how ethical language and metaphors can be employed to frame violence as righteous.
Sañjaya reports an exhortation directed at Karna (Rādheya): he is urged to kill the Pāṇḍavas along with their Pāñcāla allies so that the Kaurava side may win, likening Karna’s intended onslaught to the sun’s rays dispelling darkness at dawn.