Shloka 353
धृतराष्ट्रस्य मूर्च्छा तथा द्रोणविषयकप्रश्नाः
Dhṛtarāṣṭra’s Fainting and Questions Concerning Droṇa
ब्राह्मश्व वेदकामानां ज्याघोषश्न धनुष्मताम् । जो शीघ्रतापूर्वक हाथ चलानेवाले, बलवान, दृढ्धन्वा तथा शत्रुओंका मर्दन करनेवाले थे, कोई भी विजयाभिलाषी वीर जिनके बाणोंका लक्ष्य बन जानेपर जीवित नहीं रह सकता था, जिन्हें जीते-जी दो शब्दोंने कभी नहीं छोड़ा था--एक तो वेदाध्ययनकी इच्छावाले लोगोंके समक्ष वेदध्वनिका शब्द और दूसरा धनुर्धारियोंके बीचमें प्रत्यंचाकी टंकारका शब्द
brāhmaśva vedakāmānāṁ jyāghoṣaś ca dhanuṣmatām |
Wika ni Dhṛtarāṣṭra: “Sa mga nakatuon sa pag-aaral ng Veda, naroon ang tunog ng pagbigkas ng Veda; at sa mga mamamana, naroon ang langitngit ng bagting ng busog.” Ipinahihiwatig ng taludtod ang dalawang ‘tunog’ na humuhubog sa daigdig ng mandirigma: ang banal na karunungan sa isang panig at ang walang humpay na disiplina ng sandata sa kabila—magkatabi sa digmaan, kapwa humihingi ng paninindigang di matinag.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes two disciplines—Vedic learning and martial skill—through their characteristic sounds. Ethically, it hints that a complete social order values both sacred knowledge (śruti/adhyayana) and the disciplined duty of warriors, even as war forces these ideals into tense proximity.
Dhṛtarāṣṭra addresses Brāhmaśva while describing the battlefield atmosphere: alongside the presence or memory of Vedic recitation among students of the Veda, the dominant martial sound is the twang of bowstrings among archers, emphasizing the war’s intensity and the warriors’ readiness.