नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
न्यषीदत रथोपस्थे शिखण्डी रथिनां वर: । समरभूमिमें यशस्वी कृपाचार्यद्वारा बाणोंसे आच्छादित किया जाता हुआ रथियोंमें श्रेष्ठ शिखण्डी रथके पिछले भागमें शिथिल होकर बैठ गया
sañjaya uvāca | nyaṣīdata rathopasthe śikhaṇḍī rathināṃ varaḥ | samarabhūmau yaśasvī kṛpācārya-dvārā bāṇaiḥ ācchādyamānaḥ rathināṃ śreṣṭhaḥ śikhaṇḍī rathasya paścima-bhāge śithilaḥ bhūtvā upāviśat |
Sinabi ni Sañjaya: Si Śikhaṇḍī, ang pinakadakila sa mga mandirigmang nakasakay sa karwahe, ay lumubog sa upuan ng kanyang karwahe. Sa larangan ng digmaan, habang siya’y tinatabunan ng mga palasong pinakawalan ni Ācārya Kṛpa, ang bantog na bayani ay nanghina at napaupo nang lupaypay sa hulihang bahagi ng kanyang karwahe.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical realism of war: fame and rank do not guarantee invulnerability. Endurance, composure, and disciplined skill determine survival in battle, reminding readers that pride must yield to humility before circumstance and effort.
Sanjaya reports that Śikhaṇḍī, struck and overwhelmed by a dense shower of arrows from Ācārya Kṛpa, loses strength and sits down slackly toward the rear of his chariot, indicating a momentary collapse or weakening amid the fight.