नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद सज्यं सविशिखं तदा । महाराज! शिखण्डीने उस समय अर्धचन्द्राकार बाण मारकर प्रत्यंचा और बाणसहित कृपाचार्यके विशाल धनुषको काट दिया
ardhacandreṇa ciccheda sajyaṃ saviśikhaṃ tadā | mahārāja! śikhaṇḍīne us samaya ardhacandrākāra bāṇa mārakara pratyañcā aura bāṇasahita kṛpācāryake viśāla dhanuṣako kāṭa diyā
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, noon din ay tinapyas ni Śikhaṇḍin, sa pamamagitan ng palasong may ulong hugis gasuklay, ang malaking busog ni Kṛpācārya—nakabigkis na at pati ang palasong nakahanda—kaya napigil ang kanyang paglusob sa gitna ng labanan. Ipinakikita nito na sa digmaan, ang kahusayan sa sandata ay ginagamit upang alisin ang kakayahan ng kalaban na manakit, hindi lamang upang tamaan ang katawan—isang taktika ng pagpigil sa karahasan sa pamamagitan ng pag-neutralisa ng lakas.”
संजय उवाच
Even amid warfare, a warrior’s skill can be directed toward limiting harm by disabling an opponent’s weapon. The focus on cutting the bow (the means of violence) highlights tactical restraint and the battlefield ethic of neutralizing capability rather than pursuing needless slaughter.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Śikhaṇḍin shoots a crescent-headed arrow and severs Kṛpācārya’s large bow while it is strung and paired with an arrow, effectively disarming him in that exchange.