नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
अत्यन्तवैरिणं दृप्तं दृष्टवा शत्रुं तथागतम् । ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा
atyantavairiṇaṃ dṛptaṃ dṛṣṭvā śatruṃ tathāgatam | nanāda śakuni rājaṃs tapānte jalado yathā ||
Wika ni Sañjaya: “O Hari, nang makita ni Śakuni ang kanyang pinakamatinding kaaway—palalo at mapagmataas—na nakahandusay sa gayong kalagayan, siya’y umungal nang malakas na parang ulap-ulan na kumukulog sa dulo ng tag-init.”
संजय उवाच
The verse implicitly critiques triumphalism: gloating over a fallen foe—especially with pride and loud display—reveals inner cruelty and perpetuates enmity, undermining the ethical restraint (dharma) that should temper conduct even in war.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Śakuni, upon seeing his fiercest enemy brought low and lying in that condition, bursts into loud, thunder-like roaring—compared to a monsoon cloud rumbling at the end of summer.