Shloka 31
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
दृष्टवा चैनं महाराज गदयाभिनिपीडितम् । विचेष्टन्तं यथा नागं मूर्च्छयाभिपरिप्लुतम्,महाराज! आकर उसने देखा कि राजा शल्य गदासे पीड़ित एवं मूच्छासे अचेत हो आहत हुए नागकी भाँति छटपटा रहे हैं
dṛṣṭvā cainaṃ mahārāja gadayābhinipīḍitam | viceṣṭantaṃ yathā nāgaṃ mūrcchayābhipariplutam ||
Wika ni Sañjaya: “O dakilang hari, nang makita nilang siya’y dinurog ng pamalo—nagpupumiglas na parang ahas, nilamon at nilubog ng pagkahimatay—nasaksihan ng mga mandirigma ang mabagsik na bunga ng hampas na iyon.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of war: even the mighty are reduced to helpless suffering, reminding the listener that martial glory is inseparable from pain, vulnerability, and the tragic cost of violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a warrior—struck and crushed by a mace—lies overwhelmed by faintness and writhes like a serpent, conveying the immediate, brutal aftermath of a decisive blow on the battlefield.