अक्षैश्व बहुधा भग्नैरीषादण्डकबन्धुरै: । कुण्जरैर्मथितैश्वापि ध्वजैश्व विनिपातितैः
akṣaiś ca bahudhā bhagnair īṣādaṇḍaka-bandhuraiḥ | kuñjarair mathitaiś cāpi dhvajaiś ca vinipātitaiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ang larangan ay nagkalat sa sari-saring anyo—mga karwaheng basag ang ehe, mga pamatok at poste ng hila na nabali, mga elepanteng nadurog at napinsala, at mga watawat at bandilang naibagsak. Kaya ang mga tanda ng pagmamataas at kapangyarihan ay nauwi sa wasak na labi sa gitna ng walang-tigil na karahasan ng digmaan.”
संजय उवाच
The verse underscores the fragility of martial glory: the very emblems of power—chariots, elephants, and banners—are shown broken and cast down. It invites reflection on the impermanence of worldly might and the grave cost of adharma-driven conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the aftermath and intensity of battle: chariot parts are shattered, elephants are mangled, and standards have fallen, conveying a battlefield overwhelmed by ruin and heavy fighting.