भीष्मपर्व — अध्याय ९६: सौभद्रस्य आक्रमणम्, अलम्बुसस्य प्रतिविधानम्
Abhimanyu’s assault; Alambusa’s counter-engagement
तमन्वगात् सत्यधृतिः सौचित्तिययुद्धदुर्मद: । श्रेणिमान् वसुदानश्च पुत्र: काश्यस्य चाभिभू:
tam anvagāt satyadhṛtiḥ saucittir raṇadurmadaḥ | śreṇimān vasudānaś ca putraḥ kāśyasya cābhibhūḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Sumunod sa kanya ang Satyadhṛti, ang mandirigmang Sauciṭṭi na si Raṇadurmada, si Śreṇimān, si Vasudāna, at si Abhibhū—anak ni Kāśya. Sa nabubuo nilang hanay ng labanan, ang mga bayaning ito ay sumulong nang may kaayusan at sunod-sunod, na nagpapamalas ng asal-kṣatriya: tumindig sa likod ng pangunahing kampeon upang magpatibay, at tuparin ang sama-samang tungkulin ng hukbo sa digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the Kṣatriya ethic of coordinated duty in war: warriors do not act in isolation but advance in ordered support behind a leader, reinforcing collective responsibility, loyalty, and steadiness under pressure.
Sañjaya lists the warriors who move forward in pursuit/behind a leading figure—Satyadhṛti, Raṇadurmada of the Sauciṭṭi line, Śreṇimān, Vasudāna, and Abhibhū (son of Kāśya)—marking the tightening of battle formations as named heroes join the advance.