Shloka 31
Adhyāya 92: Irāvanta-śoka, punaḥ-pravṛttiḥ saṅgrāmasya
Arjuna’s grief and the battle’s renewed intensity
छिन्नहस्ता महानागाश्शकछिन्नगात्राश्ष मारिष । क्रौज्चवद् व्यनदन् भीता: पृथिवीमधिशेरते,आर्य! सूँड़ तथा दूसरे-दूसरे अंगोंके कट जानेसे हाथी भयभीत हो क्रौंच पक्षीकी भाँति चीत्कार करते और धराशायी हो जाते थे
chinnahastā mahānāgāḥ śakacchinnagātrāś ca māriṣa | krauñcavad vyanadan bhītāḥ pṛthivīm adhiśerate ||
Wika ni Sañjaya: “O kagalang-galang na ginoo, ang malalaking elepante—ang ilan ay naputulan ng ‘kamay’ (ang kanilang nguso o unahang bahagi), at ang iba’y naputulan ng mga paa’t sangkap dahil sa hagupit ng sandata—ay sumigaw sa takot na parang mga ibong krauñca at bumagsak sa lupa. Ipinakikita ng tanawing ito ang walang-awang bugso ng digmaan: maging ang pinakamalalakas ay nauuwi sa pagdurusa, at nahahayag ang bigat na moral ng karahasan at ang malungkot na halaga ng pakikidigma.”
संजय उवाच