Shloka 14
भीमसेन-दुर्योधन-प्रहारः तथा घटोत्कचमायाप्रादुर्भावः | Bhīmasena–Duryodhana Clash and the Manifestation of Ghaṭotkaca’s Māyā
रेजुस्तत्र पताकाश्न श्वेतच्छत्राणि वा विभो । अंगदान्यत्र चित्राणि महाहाणि धनूंषि च,प्रभो! उस सेनामें बहुत-सी पताकाएँ और श्वेतच्छत्र शोभा पा रहे थे। विचित्र रंगके बहुमूल्य बाजूबन्द और धनुष सुशोभित होते थे
rejustratra patākāś ca śvetacchatrāṇi vā vibho | aṅgadāny atra citrāṇi mahārhāṇi dhanūṃṣi ca ||
Wika ni Sañjaya: “O makapangyarihan, doon ay nagniningning ang mga watawat at ang mga puting payong ng karangalan. Sa hukbong iyon, nakita ang mariringal na aṅgada—mga pulseras sa bisig na yari sa iba’t ibang gawang-kamay at mahalaga—kasama ng mga busog na kumikislap sa ganda.” Pinatitingkad ng talatang ito ang bigat ng usaping-dharma sa digmaan sa pagdidiin sa mga sagisag ng pagkahari at kayamanang lantad—na wari’y ang karangyaan ng mundo ay maaaring magkubli sa mabigat na pananagutang moral ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the outward grandeur of kingship—banners, parasols, precious ornaments—can accompany violent conflict; it invites reflection on the contrast between worldly display and the serious dharmic consequences of war.
Sañjaya is describing the battlefield host, noting the shining flags and white royal parasols, and the ornate, valuable armlets and bows that adorn the warriors, emphasizing the scale and splendor of the assembled army.