तेषां तु प्रमुखे शूंर सुशर्माणं महाबलम् | मध्ये सर्वस्य सैन्यस्य भृशं संहर्षयन्निव,उन नरेशोंके सम्मुख सारी सेनाके बीचमें शूरवीर महाबली सुशर्माको अत्यन्त हर्ष प्रदान करता हुआ-सा दुर्योधन यों बोला--
teṣāṃ tu pramukhe śūra suśarmāṇaṃ mahābalam | madhye sarvasya sainyasya bhṛśaṃ saṃharṣayann iva sañjaya uvāca |
Wika ni Sanjaya: Sa unahan ng mga haring iyon ay naroon ang makapangyarihang bayani na si Susharma; at sa gitna ng buong hukbo, na wari’y nagpapaliyab ng galak at sigasig sa digmaan, nagsalita si Duryodhana—upang pasiglahin ang kanyang panig para sa nalalapit na sagupaan.
संजय उवाच
The verse highlights how leaders deliberately kindle collective morale in war: by placing renowned champions in front and by stirring the army’s ardor, a commander seeks cohesion and courage—an ethically charged reminder that rhetoric and positioning can intensify conflict as well as resolve.
Sañjaya describes Suśarmā standing prominently among the kings and within the army’s center; then Duryodhana begins speaking, apparently to excite and rally his forces for battle.