ततः शरसहस्राणि बहूनि भरतर्षभ | प्रेषयामास समरे द्रौणि: परमकोपन:,भरतश्रेष्ठ) तब परम क्रोधी अश्वत्थामाने समरभूमिमें शिखण्डीपर कई हजार बाणोंकी वर्षा की
tataḥ śarasahasrāṇi bahūni bharatarṣabha | preṣayāmāsa samare drauṇiḥ paramakopanaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, O toro sa mga Bharata, si Aśvatthāman—anak ni Droṇa—na sinakmal ng sukdulang poot, ay nagpadala sa labanan ng maraming libong palaso, at nagpaulan ng mabangis na putok ng mga palaso sa kanyang kaaway.
संजय उवाच
The verse highlights how uncontrolled anger (kopa) intensifies violence: even legitimate warrior prowess, when driven by wrath, becomes a force of excessive destruction, warning that inner discipline is essential to dharma in war.
Sañjaya reports that Drauṇi (Aśvatthāmā), in great fury, releases a massive volley—thousands of arrows—during the battle, escalating the combat’s ferocity.